اپسیلون‌های شخصی

گاه نوازش باد یک پنکه‌ی فکستنی (1) می‌تواند آدمی را به عرش برساند. که گفته برای رسیدن به لذت و رضایت در زنده‌گی (2) نیازمند دست نایافتنی‌ترین خواسته‌ها‌ هستیم؟ احساس خشنودی می‌تواند از بی‌ارزش‌ترین چیزها به دست آید. مهم نگاه ماست. این شیوه‌ی برخورد با اپسیلون است که آن را با ارزش کرده و تبدیل به وزنه‌ای سنگین در وجودیت می‌کند.

به قول حسین پناهی :
"گاه حجم یک کلاغ
کنتراست یک تابلو را حفظ می‌کند."

و زنده‌گی البته سرشارست از این اپسیلون‌های به ظاهر بی‌ارزش. چیزهایی که هر روز از کنار آن بی‌اهمیت رد می‌شویم. مغزمان اما پر شده است از حجم‌های بزرگ‌تر که نرسیدن‌اَش باعث سرخوردگی‌ست.

ما خود، دلیل اول شکست‌مان هستیم. شکست که می‌گویم شکستن در ذهن‌اَم می‌آید که بارش سنگین‌تر است. می‌خواهم درد فاجعه را بیش‌تر کنم، شاید که به خود آییم.

------------------------------------------------------------

پ.ن 1 - همان Fan فرنگی. چهار پره، قهوه‌ای، فلزی، قدیمی!
پ.ن 2 - دوست دارم زنده‌گی را این‌طور بنویسم که زنده‌تر است.