کافه نوشته

نشسته‌اَم در کافه عکس. روی صندلی ناراحت‌اَش خودم را جابه‌جا می‌کنم. آخرین جرعه‌ی قهوه را سر می‌کشم و تا صورت آخرین مشتری را از نظر نگذرانم فنجان را پایین نمی‌دهم. بعد کتاب "شهر باریک" آیدا احدیانی را که پیش از این در دست داشتم، می‌بندم و در کیف می‌گذارم.

تنها یک وعده توتون برایم مانده. زیرسیگاری پر خاکستر است. می‌خواهم پیپ را تمیز کنم که صدای دریافت sms می‌آید. برایم نوشته "اگر به نتیجه‌ای رسیدی به من هم بگو". این را در جواب پیغامی که برایش ارسال کرده بودم فرستاده است. نوشته بودم که "تنها نشسته، دود می‌کنم و به آینده‌ی ناپیدا و آرزوهای در حال کم‌رنگ شدنم فکر می‌کنم."

میز بغلی زن و شوهری در حال گپ زدن هستند. رابطه‌شان را از دیالوگ آقای شوهر با تلفن همراهش کشف کردم. آن طرف‌تر دو میز را به هم چسبانده‌اَند و با صدای بلند حرف می‌زنند. یکی‌شان که ام‌روز به دنیا آمده ساکت نشسته و به حرف‌های سایرین‌ای گوش می‌دهد که خرج کیک و قهوه‌ی امشب‌شان را باید از جیب بپردازد. خودم را کنج میز جمع می‌کنم.

در جواب می‌نویسم " نتیجه این‌که ما خود تاریخ شخصی‌مان را می‌نویسیم. با نگاه‌ها، با لغزش‌ها و با ترس‌هامان. نگاهی به لغزش یک ترس، ترس همیشگی ِ از دست دادن چیزی که هیچ‌گاه نداشته‌ایم. کاش آن‌قدر بی‌باک بودیم که نگاه‌مان را به کم‌تر از خواسته‌های حقیقی‌مان تقلیل نمی‌دادیم."

کلید ارسال را فشار می‌دهم و توتون را در کیف می‌گذارم.

--------------------------------------------------------------------------------

پ.ن - کافه عکس ( مشهد ) محیط خوبی دارد. سرویس مناسب، موسیقی باب میل و رفتار با احترام صاحب آن سه مزیت بزرگ‌ش را تشکیل می‌دهد. چیزی که این روزها خیلی کم پیدا می‌شود. انتهای خیابان فرهاد، جنب "2 در 1".