غریبه آشنا

گاه می‌شود که با جمعی از دوستان در کافه یا هر جای عمومی ِ دیگری نشسته‌ای؛ سر میزی دیگر غریبه‌ای نشسته و تو احساس می‌کنی که جای تو شاید سر آن میز باشد. دوست داری بروی با آن غریبه بنشینی و گفتمان آغاز کنی. غریبه‌ها زیادند. پس با هر کدام می‌توان متفاوت رفتار کرد. بُعد ِ دیگری از خود نشان داد و دغدغه‌ی این را هم نداشت که "بگذار بداند انسانی معتدل هستم". بعد هم که برای هم از آن‌چه خواستید گفتید، از سر میز بلند می‌شوی و همه چیز تمام.

به‌هرحال تو هیچ‌وقت و هیچ‌گاه جلو نمی‌روی. سر میز غریبه‌ای نمی‌نشینی و هیچ‌وقت هم هیچ دیالوگی بین شما برقرار نمی‌شود. این‌طور می‌شود که خیالت مجال پرواز می‌یابد و از کسی که شاید در واقعیت هیچ سنخیت‌ای با تو ندارد انسانی هم‌ذات در ذهن می‌پرورانی. با حضور بی‌حضورش بر سر میزی که چندین متر با تو فاصله دارد گرم می‌شوی و تلاش می‌کنی که قدر این چند لحظه هم‌نشینی را بیش‌تر بدانی.

16 اسفند
کافه عکس